Hoofdstuk IV — Alles tegelijk willen

Ik heb dus een probleem.

Als ik één goed idee heb, krijg ik er meestal meteen vijf bij.

Dan ben ik bezig met MATAGI, zie ik iets voor een nieuwe jersey, denk ik aan een jas, schiet er iets door mijn hoofd voor World of MATAGI en voor ik het weet zit ik ineens naar een materiaal, een animatie of een compleet ander concept te kijken waar ik die ochtend helemaal niet mee bezig was.

Op dat moment voelt het lekker. Alsof er van alles gebeurt.

Maar ja.

Er is natuurlijk wel een verschil tussen veel doen en echt verder komen.

En dat verschil voel ik de laatste tijd steeds meer.

Thuis maakt dat alles nog iets scherper. Rafa is drie. In november verwachten Penina en ik ons tweede kind. Dus terwijl ik in mijn hoofd vijf jaar vooruit aan het denken ben over MATAGI, gebeurt er thuis iets wat juist heel snel voorbijgaat.

Dan zit ik achter mijn iMac, volledig ergens in, en hoor ik ineens:

“Papa.”

En dan ben ik gewoon weer papa.

Geen founder. Geen creative director. Geen heel verhaal.

Gewoon papa.

Ik denk dat veel mensen die iets proberen op te bouwen dat herkennen. Een bedrijf, een carrière, muziek, kunst, wat dan ook. Je wilt vooruit. Je ziet mogelijkheden. Je wilt niet lui zijn. Maar ergens onderweg kun je jezelf ook compleet gek maken omdat alles belangrijk begint te voelen.

Ik loop hier zelf nog steeds tegenaan. Dus dit is absoluut geen verhaal van iemand die het allemaal heeft uitgevogeld.

Maar er zijn drie dingen die ik de afgelopen tijd wél steeds beter begin te zien.

---

1. Druk zijn betekent dus echt niet dat je vooruitgaat

Ik kan heel druk zijn.

Echt heel druk.

En dat bedoel ik niet eens als flex, want soms is het juist gewoon onhandig.

Ik kan op één dag bezig zijn met een product, de website, een leverancier, research, fotografie, Shopify, een nieuw idee en tussendoor nog iets compleet anders tegenkomen waarvan ik denk: ja man, hier moeten we ook iets mee.

Dan voelt die dag vol.

Maar als ik aan het einde van de week terugkijk, heb ik mezelf ook wel eens de vraag gesteld: oké, maar wat is er nou echt af?

Dat is een pijnlijke.

“Heel druk zijn kan echt verdacht veel lijken op progressie.”

Ik heb altijd wel iets gehad van: gewoon gaan. Niet te lang lullen. Als het niet werkt, passen we het aan.

Dat zit wel in mij.

Misschien ook die Amsterdamse energie. Je hoeft mij niet drie weken uit te leggen waarom iets moeilijk is. Probeer het gewoon. Dan zien we wel waar het stukloopt.

Daar heb ik veel aan gehad.

Maar het ding is: die mentaliteit werkt minder goed als je tien kanten tegelijk op rent.

Dan ben je wel in beweging, maar niet per se in de goede richting.

Dieter Rams had die beroemde gedachte: less, but better.

Vroeger vond ik dat vooral een mooie design quote.

Nu begrijp ik hem anders.

Aandacht is gewoon beperkt.

Je kunt niet tien dingen tegelijk je beste aandacht geven. Kan wel, maar dan hou je jezelf voor de gek.

Ik vind Virgil Abloh om dezelfde reden interessant. Zijn bekende 3%-idee ging juist niet over alles opnieuw uitvinden. Een kleine verandering op de juiste plek kon genoeg zijn om iets totaal anders te laten voelen.

Dat vind ik een sterke gedachte.

Want creativiteit wordt soms gebracht alsof meer automatisch creatiever is.

Meer details. Meer ideeën. Meer launches. Meer content.

Maar soms is de beste keuze juist om iets níét te doen.

En geloof me, dat vind ik zelf nog steeds lastig.

Dus ik probeer mezelf nu vaker één simpele vraag te stellen:

Moet dit nu?

Niet: is het een goed idee?

Want ik heb genoeg goede ideeën.

Moet het nú?

Dat is een hele andere vraag.

---

2. Perfectionisme is soms gewoon uitstelgedrag met een net pak aan

Deze moest ik even slikken.

Want ik ben iemand die details ziet.

Dat komt ook gewoon uit fotografie. Als je jarenlang fotografeert, train je jezelf om dingen te zien waar een ander misschien niet direct woorden voor heeft.

Licht klopt net niet. Een houding voelt ongemakkelijk. Een compositie is bijna goed, maar niet helemaal.

En dat neem ik mee in MATAGI.

Ik kan lang naar iets kijken omdat één verhouding me stoort. Een sample terugsturen omdat het net niet is wat ik bedoelde. Een webpagina twintig keer openen op mobiel omdat ik ergens voel: nee, dit klopt nog niet.

Daar ben ik ook wel trots op.

Ik wil liever iets goeds maken dan gewoon iets de wereld in slingeren.

Maar ja, daar zit dus ook precies het gevaar.

“Soms ben je iets beter aan het maken. Soms durf je het gewoon nog niet los te laten.”

Die twee lijken echt heel erg op elkaar als je midden in het proces zit.

Je zegt tegen jezelf: nog één versie.

Dan nog één.

Nog even die foto.

Nog één sample.

Nog even kijken of dit beter kan.

En soms is dat terecht.

Maar soms moet je jezelf ook gewoon even aankijken en zeggen: broer, het is klaar.

Publiceren.

De wereld in.

Laat mensen er maar wat van vinden.

Dat laatste is misschien nog wel het spannendste deel van maken.

Zolang iets op jouw laptop staat, is het veilig.

Niemand kan zeggen dat het goed is.

Maar ook niemand dat het slecht is.

Social media maakt het trouwens niet makkelijker.

Ik zit thuis achter mijn iMac en op hetzelfde scherm zie ik Nike, Apple, Louis Vuitton, Jacquemus en weet ik veel wie allemaal voorbij komen.

En je brein doet dan iets heel doms.

Het vergelijkt gewoon.

Alsof wij met dezelfde mensen, tijd en budgetten werken.

Dat slaat natuurlijk nergens op.

Maar toch gebeurt het.

AI heeft dit nog interessanter gemaakt.

Ik kan nu dingen proberen die een paar jaar geleden veel verder buiten mijn bereik lagen. Code begrijpen terwijl ik bouw. Ideeën visualiseren. Research versnellen. Structuren uitwerken. Een concept in één avond veel verder krijgen.

Ik vind dat echt bizar interessant.

Maar doordat je ineens meer kúnt, ontstaat ook snel het gevoel dat je meer móét.

En nee.

Dat is niet hetzelfde.

Hoe meer er mogelijk wordt, hoe belangrijker smaak volgens mij wordt.

Niet alleen kunnen maken.

Kunnen kiezen.

Kunnen zeggen: dit is vet, maar het is niet voor MATAGI.

Of: dit idee is goed, maar we laten hem nog even liggen.

Dat is soms moeilijker dan iets nieuws bedenken.

---

3. Ik bouw vrijheid. Dus waarom zit ik dan altijd te werken?

Dit is voor mij de belangrijkste.

Omdat het over mijn gezin gaat.

Een van de redenen waarom ik MATAGI bouw, is vrijheid.

En als ik vrijheid zeg bedoel ik niet alleen geld.

Natuurlijk wil ik een succesvol bedrijf. Ik ga ook niet ineens doen alsof omzet niet belangrijk is. Dat is gewoon niet waar. Zonder gezond bedrijf kun je ook weinig bouwen.

Maar voor mij zit luxe steeds meer in tijd.

Zelf bepalen hoe mijn dag eruitziet.

Mijn kinderen naar school kunnen brengen.

Erbij zijn.

Niet toestemming hoeven vragen als mijn gezin me nodig heeft.

Ruimte hebben om te maken.

Dat is voor mij rijkdom.

Alleen is het dus best grappig dat je een bedrijf begint voor vrijheid en dat datzelfde bedrijf vervolgens de hele dag in je hoofd zit.

“Je bouwt vrijheid en ondertussen eet het bouwen soms al je vrije tijd op.”

Dat is echt een irritante paradox.

Ik kan met mijn gezin zitten en ineens een idee krijgen.

Even opschrijven.

Dan zie ik een mail.

Even reageren.

Dan zie ik nog iets.

Twintig minuten later ben ik er nog wel, maar eigenlijk ook niet.

Daar ben ik mezelf de laatste tijd bewuster van.

Niet omdat ik denk dat je als ondernemer om vijf uur alles uit je hoofd moet kunnen zetten. Zo werkt het bij mij in ieder geval niet.

Ik hou van wat ik doe.

Dat maakt het juist lastig.

Als ik dit werk zou haten, was stoppen veel makkelijker.

Maar ik kan er helemaal in verdwijnen.

En dan is Rafa dus drie.

Niet straks.

Nu.

En straks is hij vier.

Daarna vijf.

Dat gaat gewoon door, of mijn website nou af is of niet.

Dat zet dingen wel in perspectief.

Ik wil MATAGI groot bouwen.

Echt groot.

Ik ga daar ook niet overdreven bescheiden over doen.

Waarom zou ik klein dromen?

Maar ik wil niet over tien jaar wakker worden met een mooi bedrijf en denken: ja top, en waar was ik eigenlijk zelf?

Daar heb ik niks aan.

Dus misschien bestaat work-life balance ook helemaal niet zoals het online vaak wordt verkocht.

Sommige weken is werk gewoon veel.

Rond een launch bijvoorbeeld.

Andere dagen moet werk gewoon wachten.

Niet iedere dag hoeft perfect in balans te zijn.

Maar als ik later terugkijk wil ik wel kunnen zeggen:

ik was erbij.

---

Amsterdam, Indonesië, Maluku

Hoe ouder ik word, hoe meer ik volgens mij begin te begrijpen hoeveel van hoe ik werk uit verschillende kanten van mezelf komt.

Mijn Molukse roots draag ik met trots.

Niet alleen wanneer er een vlag op een jersey staat.

Dat zit veel dieper.

Familie. Gemeenschap. Weten waar je vandaan komt. Niet vergeten wie er vóór jou waren. En ook die koppigheid: als ik ergens echt in geloof, geef ik niet zo snel op.

Maar ik heb ook die Indonesische kant in mij.

Niet te hard roepen dat je goed bent.

Gewoon doen.

Rustig.

Laat maar zien.

En dan is er Amsterdam.

Dat directe.

Als iets niet goed is, dan is het gewoon niet goed.

Geen hele vergadering nodig.

Opnieuw.

Beter.

Door.

Ik denk dat MATAGI ergens precies tussen die dingen zit.

“Ik wil groot denken zonder te doen alsof we er al zijn.”

Dat voelt voor mij belangrijk.

Trots mag.

Ambitie mag ook.

Maar ik hoef mezelf niet groter te praten dan waar ik nu sta.

We bouwen.

Dat is het.

En eerlijk, ik vind dat al mooi genoeg.

---

En daarom bouw ik World of MATAGI

World of MATAGI is daar eigenlijk een logisch gevolg van.

Ik wil dat MATAGI uiteindelijk meer wordt dan alleen: hier is een product, koop hem.

Ik hou te veel van research, cultuur, geschiedenis, design, fotografie, film en technologie om het alleen bij een webshop te laten.

Ik wil weten waar dingen vandaan komen.

Waarom een jas eruitziet zoals hij eruitziet.

Hoe een vorm door verschillende culturen reist.

Wanneer iets echt beïnvloed is door iets anders en wanneer twee dingen toevallig op elkaar lijken.

Wie het verhaal vertelt.

En vooral: wie er soms uit dat verhaal verdwenen is.

Daar zit voor mij ook waarde.

Als iemand World of MATAGI straks binnenkomt vanwege een kledingstuk en twintig minuten later iets geleerd heeft over een cultuur, een ontwerper, een materiaal of een stuk geschiedenis, dan vind ik dat mooi.

Ook als diegene niks koopt.

Echt.

Niet alles hoeft direct geld op te leveren om waarde te hebben.

Uiteindelijk geloof ik zelfs dat het andersom werkt.

Als je waarde toevoegt, kennis deelt, mensen nieuwsgierig maakt en iets bouwt waar ze graag terugkomen, dan ontstaat daar op lange termijn juist iets sterkers uit.

Dat probeer ik met MATAGI steeds beter te begrijpen.

---

Ik maak deze fouten trouwens nog steeds

Even voor de duidelijkheid.

Ik schrijf dit niet alsof ik deze drie lessen nu beheers.

Was het maar zo.

Ik begin nog steeds te veel dingen tegelijk.

Ik blijf soms nog steeds te lang hangen op details.

En ik pak nog steeds mijn telefoon terwijl ik eigenlijk gewoon aanwezig moet zijn.

Dus ja.

Daar ga ik waarschijnlijk nog vaak genoeg de mist mee in.

Maar ik herken het eerder.

En misschien is dat gewoon progressie.

Niet ineens een ander mens worden.

Gewoon iets sneller doorhebben wanneer je weer dezelfde kant op gaat.

Dus als je zelf iets aan het bouwen bent en je hebt hier iets aan, dan zijn dit eigenlijk de drie dingen die ik mezelf probeer te blijven vertellen:

Niet ieder goed idee hoeft nu.

Perfectie kan ook gewoon angst zijn met hele goede branding.

En vergeet niet waarom je überhaupt zo hard aan die toekomst werkt, terwijl je leven vandaag al bezig is.

Die laatste is vooral voor mezelf.

Want de kans is groot dat ik morgen weer achter die iMac zit, iets zie, enthousiast word en denk:

oh ja.

Dit moeten we ook doen.

En dan hopelijk ergens in mijn hoofd:

Rustig, ouwe.

Eerst deze.

— Rezon Pattipeiluhu
Founder, MATAGI